Një analizë e publikuar nga The Guardian mbi mënyrën se si presidenti amerikan Donald Trump u bind për përfshirjen në konfliktin me Iranin ngre pikëpyetje të forta mbi llogaritjet strategjike dhe perceptimet e rrezikut në nivelet më të larta të vendimmarrjes.
Takimi i 29 dhjetorit në Mar-a-Lago mes Trump dhe kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu shënoi një moment kyç. Netanyahu, i mbështetur në vlerësime optimiste të inteligjencës dhe në një narrativë politike të ndërtuar prej vitesh, e paraqiti konfliktin si një mundësi të shpejtë dhe vendimtare për të dobësuar Iranin, madje edhe për të nxitur ndryshim regjimi.
Retorika publike e Trump pas takimit reflektoi këtë qasje. Ai sugjeroi se çdo përpjekje e Iranit për t’u rindërtuar do të përballej me një përgjigje shkatërruese, duke krijuar përshtypjen e një operacioni të thjeshtë dhe të menaxhueshëm.
Në konferencën për shtyp të organizuar nga të dy udhëheqësit, Trump dukej se përsëriti me bindje pikat e njohura të bisedës së Netanyahut. “Tani dëgjoj se Irani po përpiqet të ndërtojë përsëri,” tha Trump. “Atëherë do të na duhet t’i rrëzojmë ata. Do t’i shkatërrojmë plotësisht. Por shpresojmë që kjo të mos ndodhë.”
Udhëheqësi izraelit, ashtu si të tjerë para tij, kishte ardhur i armatosur me një apel ndaj egos së Trump: çmimin e nderit më të lartë të vendit të tij, Çmimin e Izraelit, që rrallë u jepet jo-izraelitëve, për “kontributet e tij të jashtëzakonshme për Izraelin dhe popullin hebre”.
Sipas Atlantic, Netanyahu i kishte sugjeruar një përfitim përfundimtar presidentit të famshëm për transaksionet: mposhtja e Iranit do t’i lejonte Izraelit të shkëputej nga varësia e tij masive nga ndihma ushtarake amerikane.
Ai takim, siç e kanë bërë të qartë shumë burime, ishte një nga shumë kontaktet midis Netanyahut dhe Trumpit në javët që pasuan, ndërsa i pari kërkoi të siguronte pjesëmarrjen e SHBA-së për një konflikt gjithëpërfshirës kundër Teheranit me ambicie shumë më të mëdha se raundi i mëparshëm i luftimeve.
Megjithatë, siç thekson analiza e The Guardian, kjo ide e një “lufte të lehtë” rezulton të ketë qenë një mbivlerësim i rrezikshëm. Burime amerikane të cituara në media sugjerojnë se Netanyahu “ia shiti” konfliktin Trumpit si më të realizueshëm dhe më pak kompleks nga sa ishte në realitet.
Ndërkohë, zhvillimet në terren tregojnë të kundërtën, konflikti është zgjatur, kostot janë rritur ndjeshëm dhe stabiliteti rajonal është tronditur. Pavarësisht goditjeve të forta, regjimi iranian nuk është rrëzuar, por në disa aspekte është konsoliduar.
Në këtë kontekst, analiza nënvizon se përfshirja e SHBA-së nuk ishte thjesht rezultat i presionit izraelit, por edhe i gatishmërisë së vetë Trump për të ndërmarrë rreziqe të mëdha, i ndikuar nga perceptimi i fuqisë ushtarake dhe mundësisë për një fitore të shpejtë.
Sot, ndërsa lufta vijon pa një fund të qartë, narrativa e një ndërhyrjeje të lehtë duket gjithnjë e më larg realitetit, duke nxjerrë në pah hendekun mes premtimeve politike dhe pasojave në terren.
Comments are closed.