Skip to content

Ditari i kuq, sekretet e m*fies dhe vd*kja e De Gennaros: Historia që t*ndit sërish Italinë!

Nga atentati mafioz i vitit 1992 te hetimet e nëntorit 2026, historia e ish-shefit të Policisë italiane Gianni De Gennaro rikthen në qendër të vëmendjes një nga çështjet më të errëta të historisë së Republikës Italiane. Zhdukja e shënimeve sekrete të gjyqtarit Paolo Borsellino, dyshimet për ndërhyrjen e njerëzve të institucioneve, përplasja mes prokurorëve dhe mbrojtjes, si dhe reagimet e drejtuesve më të lartë të shtetit kanë hapur një debat që shkon përtej fatit të një ish-zyrtari të fuqishëm.

Italia po përballet me një kapitull të ri të një historie që nisi më shumë se 34 vjet më parë, në kohën kur mafia siciliane ndërmori një ofensivë të përgjakshme kundër drejtësisë dhe institucioneve të shtetit. Në qendër të saj qëndron Gianni De Gennaro, ish-drejtuesi i Policisë së Shtetit, ish-kreu i strukturave të inteligjencës dhe një nga figurat më me ndikim në aparatin italian të sigurisë për disa dekada.

Vdekja e tij, më 21 nëntor 2026, në moshën 78-vjeçare, ndodhi vetëm pesë ditë pasi Prokuroria e Caltanissettas bëri publik përfshirjen e tij në një hetim për devijimin e drejtësisë, të lidhur me masakrën e rrugës Via D’Amelio në Palermo dhe zhdukjen e ditarit të kuq të gjyqtarit Paolo Borsellino.

Prokurorët kishin kërkuar arrestin shtëpiak për De Gennaron, por gjyqtari i hetimeve paraprake e kishte refuzuar kërkesën. Organi i akuzës e kundërshtoi vendimin dhe gjykata kishte caktuar datën 1 dhjetor për shqyrtimin e ankimit. Ish-shefi i policisë nuk arriti të paraqiste mbrojtjen e tij në atë seancë.

Ngjarja ka nxitur reagime nga presidenti Sergio Mattarella, kryeministrja Giorgia Meloni, drejtuesit e Parlamentit, ish-kryeministra, ministra, prokurorë dhe njerëz që kanë marrë pjesë në luftën kundër mafias.

Por përtej reagimeve politike dhe institucionale, çështja rikthen një pyetje që drejtësia italiane nuk ka arritur ta zgjidhë për më shumë se tri dekada: çfarë ndodhi me ditarin e kuq të Paolo Borsellinos dhe kush mund të ketë pasur interes që përmbajtja e tij të mos bëhej kurrë publike?

Për të kuptuar peshën e kësaj pyetjeje, historia duhet të kthehet në verën e vitit 1992, kur Italia humbi dy prej magjistratëve më të rëndësishëm të luftës kundër mafias.

Masakra e Borsellinos dhe misteri i ditarit të kuq

Më 19 korrik 1992, një makinë e mbushur me eksploziv shpërtheu në rrugën Via D’Amelio të Palermos, pranë banesës së nënës së gjyqtarit Paolo Borsellino. Atentati vrau magjistratin dhe pesë pjesëtarë të eskortës së tij: Agostino Catalano, Emanuela Loi, Vincenzo Li Muli, Walter Eddie Cosina dhe Claudio Traina.

Sulmi ndodhi vetëm 57 ditë pas masakrës së Capacit, ku mafia vrau gjyqtarin Giovanni Falcone, bashkëshorten e tij Francesca Morvillo dhe tre agjentë të eskortës.

Dy atentatet shënuan një nga periudhat më të rënda të historisë italiane të pasluftës. Organizata mafioze Cosa Nostra goditi dy figura që kishin ndërtuar një pjesë të rëndësishme të strategjisë gjyqësore kundër krimit të organizuar.

Megjithatë, atentati ndaj Borsellinos la pas edhe një çështje tjetër, të cilën hetuesit vazhdojnë ta shqyrtojnë: zhdukjen e një ditari me kapak të kuq, të njohur në Itali si agenda rossa.

Borsellino e përdorte këtë ditar për të shënuar informacione, takime dhe vlerësime që lidheshin me punën e tij. Rëndësia e mundshme e shënimeve lidhet veçanërisht me javët që pasuan vrasjen e Falcones, kur Borsellino po ndiqte zhvillime të ndjeshme hetimore.

Vetëvritet me armë zjarri ish-kreu i policisë italiane, ishte nën hetim për çështjen Borsellino 21 Nëntor, 14:29
Pas shpërthimit në Via D’Amelio, hetuesit gjetën çantën e gjyqtarit, por ditari i kuq nuk u gjet brenda saj.

Kush e mori? Në cilin moment u zhduk? A përmbante informacione që mund të ndihmonin në identifikimin e personave të përfshirë në organizimin e atentatit ose në marrëdhëniet mes mafias dhe segmenteve të institucioneve?

Këto pyetje kanë mbetur pjesë e hetimeve dhe debatit publik italian. Nuk ekziston një përfundim gjyqësor që të përcaktojë përfundimisht kush e mori ditarin dhe çfarë përmbante ai në momentin e zhdukjes.

Pikërisht ky mister është rikthyer në vëmendje me hetimin e fundit të Prokurorisë së Caltanissettas, i cili përfshiu De Gennaron dhe disa bashkëpunëtorë të tij.

Në këtë histori, një emër shfaqet vazhdimisht: Arnaldo La Barbera, ish-drejtuesi i Skuadrës Mobile të Palermos, i cili drejtoi hetimet e para pas masakrës së Borsellinos.

La Barbera, i cili vdiq në vitin 2002, është një nga figurat që hetimet e mëvonshme e kanë lidhur me devijimin e pistave hetimore. Dyshimet për rolin e tij në zhdukjen e ditarit të kuq kanë qenë gjithashtu pjesë e shqyrtimeve të drejtësisë italiane, por përgjegjësia për marrjen e këtij dokumenti nuk është përcaktuar përfundimisht.

Hetimet e viteve të mëvonshme zbuluan se një pjesë e rindërtimit fillestar të masakrës ishte mbështetur në deklarime të rreme. Rasti më i njohur lidhet me Vincenzo Scarantinon, deklarimet e të cilit ndihmuan në ndërtimin e një versioni të ngjarjeve që më pas u rrëzua.

Kjo histori e devijimit të hetimeve e bën edhe më të ndërlikuar çështjen e ditarit të kuq. Ajo ngre pikëpyetje jo vetëm mbi personat që organizuan dhe ekzekutuan atentatin, por edhe mbi mënyrën se si disa struktura shtetërore administruan informacionet dhe dëshmitë pas tij.

Për vite me radhë, familjarët e Borsellinos dhe hetues të ndryshëm kanë kërkuar të zbardhin nëse pas veprimeve të dokumentuara të mafias ekzistonin edhe përgjegjësi të tjera.

Në këtë kontekst, hetimi i vitit 2026 mori një drejtim të ri, duke përfshirë një figurë që për dekada kishte përfaqësuar pikërisht luftën e shtetit kundër organizatave mafioze.

Nga dëshmitë e vitit 1989 te akuzat e vitit 2026

Sipas raportimit të gazetarit Salvo Palazzolo në la Repubblica, një element që tërhoqi vëmendjen e hetuesve ishte një bisedë e përgjuar rreth tre vjet më parë, ku Serena La Barbera, vajza e ish-drejtuesit të policisë Arnaldo La Barbera, përmendte Gianni De Gennaron.

Në atë bisedë, ajo ngrinte pyetjen përse emri i tij nuk kishte dalë në çështjet e lidhura me hetimet e vjetra dhe shprehej se pas vdekjes së tij mund të dilnin zhvillime të tjera.

Këto deklarime nuk përbëjnë prova të një përgjegjësie penale. Megjithatë, sipas rindërtimit të la Repubblica, ato kontribuuan në zgjerimin e vëmendjes hetimore drejt De Gennaros.

Një tjetër element që prokurorët shqyrtuan ishte një bisedë e përgjuar, në të cilën De Gennaro thuhet se kishte deklaruar se kishte shkatërruar gjithçka. Në një tjetër referim të raportuar nga gazeta, ai kishte folur për dokumente të vjetra që kishte lexuar dhe më pas djegur.

Prokurorët i konsideruan këto deklarime të rëndësishme për hetimin. Megjithatë, pa kontekstin e plotë të bisedave dhe pa një vlerësim përfundimtar gjyqësor, ato nuk provojnë se ish-drejtuesi kishte shkatërruar dokumente që lidheshin me masakrën e Borsellinos ose me ditarin e kuq.

Një pjesë tjetër e hetimit lidhej me Salvatore Contornon, ish-anëtar i mafias siciliane që bashkëpunoi me drejtësinë dhe dha informacione të rëndësishme për strukturat e Cosa Nostrës.

Contorno kishte qenë protagonist i zhvillimeve të ndjeshme hetimore në fundin e viteve 1980. Kthimi i tij në Sicili nga Shtetet e Bashkuara dhe arrestimi në vitin 1989 kishin krijuar një dosje ku ndërthureshin aktivitetet e policisë, informatorët e mafias dhe hetimet kundër krimit të organizuar.

Sipas prokurorëve të Caltanissettas, De Gennaro dhe dy bashkëpunëtorë të tij dyshoheshin se kishin ndikuar te Contorno për ta penguar të jepte deklarime para prokurorisë.

Bëhej fjalë për Francesco Pacetton, një bashkëpunëtor të hershëm të De Gennaros, dhe Massimo Carnicellin, i cili kishte punuar në strukturën e sigurisë së tij.

Në të njëjtën çështje hetimore përfshihej edhe Donatella Peruzzi, bashkëpunëtore e ish-shefit të policisë.

Prokuroria kishte kërkuar masa të ndryshme sigurie për personat e përfshirë. Për Peruzzin ishte kërkuar paraburgim në burg, ndërsa për Pacetton dhe Contornon arrest shtëpiak. Për Carnicellin ishte kërkuar pezullim nga detyra.

Akuzat kishin të bënin me dyshimet për pengim dhe devijim të hetimeve, por ato nuk ishin vërtetuar me një vendim përfundimtar.

Sipas ANSA-s, më 12 nëntor 2026, karabinierët e njësisë speciale ROS zbatuan gjashtë urdhra kontrolli në provincën e Romës. Kontrollet përfshinë ambiente që përdoreshin nga De Gennaro dhe persona të tjerë të lidhur me hetimin.

Katër ditë më vonë, më 16 nëntor, prokuroria konfirmoi zyrtarisht se ish-shefi i policisë ishte nën hetim për devijimin e drejtësisë.

Megjithatë, gjyqtarja e hetimeve paraprake Giulia Zappalà nuk pranoi kërkesën për arrest shtëpiak.

Sipas vendimit të raportuar nga mediat italiane, hetimet e kryera deri në atë moment nuk lejonin të arrihej në përfundimin, mbi bazën e indicieve të forta, se veprimet e dyshuara kishin pasur qëllim devijimin e hetimeve.

Ky vlerësim përbënte një dallim thelbësor mes qëndrimit të prokurorëve dhe atij të gjykatës.

Prokuroria këmbënguli në interpretimin e saj dhe paraqiti ankim. Seanca për shqyrtimin e kërkesës ishte caktuar për 1 dhjetor.

De Gennaro, përmes avokatëve të tij, po përgatitej të kundërshtonte akuzat.

Sipas raportimeve, një ditë përpara vdekjes ai kishte zhvilluar një takim të gjatë me avokatin Franco Coppi për strategjinë e mbrojtjes. Të dy kishin rënë dakord të takoheshin përsëri të nesërmen.

Takimi i dytë nuk u zhvillua.

Një karrierë në qendër të luftës kundër mafias dhe sigurisë kombëtare
Përmasat e ngjarjes lidhen edhe me pozicionin që Gianni De Gennaro kishte mbajtur në historinë institucionale italiane.

I lindur në Reggio Calabria, ai studioi në Universitetin La Sapienza të Romës dhe hyri në polici në vitin 1973.

Në vitin 1980 mori një promovim për merita të jashtëzakonshme pas një operacioni për lirimin e pengjeve në ambasadën belge në Romë.

Më pas punoi në hetimet kundër trafikut të drogës dhe krimit të organizuar. Pikërisht në këtë periudhë nisi bashkëpunimi i tij profesional me Giovanni Falconen, një prej figurave qendrore të drejtësisë italiane kundër mafias.

Në fund të vitit 1991, De Gennaro u emërua zëvendësdrejtor i Drejtorisë së Hetimit Antimafia, e njohur si DIA. Në vitin 1993 mori drejtimin e kësaj strukture dhe një vit më vonë u bë zëvendësshef i policisë.

Më 26 maj 2000, qeveria e Giuliano Amatos e emëroi në krye të Policisë së Shtetit, detyrë që ai e mbajti deri në vitin 2007.

Gjatë kësaj periudhe u përball me disa prej krizave më të ndjeshme të sigurisë publike, përfshirë përplasjet e dhunshme gjatë samitit të G8 në Gjenova, në vitin 2001.

Operacioni policor në shkollën Diaz u bë objekt hetimesh dhe procesesh gjyqësore. De Gennaro u përfshi në një procedim lidhur me dyshimet për nxitjen e dëshmisë së rreme të ish-kuestorit të Gjenovës, Francesco Colucci. Pas vendimeve të ndryshme në shkallët e gjykimit, Gjykata e Kasacionit e shpalli të pafajshëm, duke arritur në përfundimin se fakti penal nuk ekzistonte.

Pas largimit nga drejtimi i policisë, ai vazhdoi të mbante funksione të rëndësishme shtetërore.

Ai shërbeu si shef kabineti në Ministrinë e Brendshme, drejtoi Departamentin e Informacionit për Sigurinë, DIS, që koordinon shërbimet italiane të inteligjencës, dhe më pas mori drejtimin e grupit industrial Finmeccanica, i njohur sot si Leonardo.

Në vitin 2008, qeveria e Romano Prodit i besoi menaxhimin e emergjencës së mbetjeve në rajonin e Kampanjës. Në atë periudhë, Napoli dhe zonat përreth po përballeshin me grumbullimin e mbetjeve, protesta qytetare dhe probleme të rënda të shëndetit publik.

De Gennaro koordinoi ndërhyrjet institucionale, përfshirë angazhimin e forcave të sigurisë dhe mbështetjen e ushtrisë në operacionet e emergjencës.

Ai kishte luajtur gjithashtu rol në koordinimin e përgjigjes shtetërore ndaj luftës së përgjakshme mes klaneve mafioze në Scampia, në vitin 2004.

Pas drejtimit të Leonardos, nga viti 2013 deri në vitin 2020, ai kaloi edhe në sektorin bankar, duke drejtuar Banca Popolare di Bari. Në vitet e fundit ishte i lidhur me konsorciumin Eurolink, të përfshirë në projektin e urës mbi Ngushticën e Mesinës.

Kjo karrierë shpjegon përse emri i tij kishte peshë të veçantë në institucionet italiane. Ai kishte punuar me qeveri të orientimeve të ndryshme politike dhe kishte pasur akses në çështje të ndjeshme të sigurisë, inteligjencës dhe administrimit shtetëror.

Për këtë arsye, përfshirja e tij në një hetim mbi ngjarjet e vitit 1992 përbënte një zhvillim të rëndësishëm, pavarësisht se akuzat mbetën të paprovuara.

Reagimet në Itali: mes ngushëllimeve, kritikave ndaj drejtësisë dhe kërkesës për të vërtetën
Vdekja e De Gennaros shkaktoi reagime të shumta nga drejtuesit më të lartë të Italisë.

Presidenti i Republikës, Sergio Mattarella, sipas Corriere della Sera, telefonoi personalisht Andrea De Gennaron, vëllain e ish-shefit të policisë dhe komandantin e përgjithshëm të Guardia di Finanza, për t’i shprehur ngushëllimet familjes.

Kryeministrja Giorgia Meloni deklaroi se ishte thellësisht e tronditur nga vdekja tragjike dhe shprehu solidaritet me familjarët.

Ministri i Brendshëm Matteo Piantedosi e kujtoi De Gennaron si një zyrtar që kishte shërbyer në poste me përgjegjësi të lartë gjatë periudhave veçanërisht të vështira të historisë italiane.

Por disa prej reagimeve kaluan përtej ngushëllimeve dhe ngritën pyetje mbi mënyrën se si zhvillohen hetimet dhe trajtohen publikisht personat nën akuzë.

Zëvendëskryeministri dhe ministri i Jashtëm Antonio Tajani theksoi se proceset gjyqësore duhet të zhvillohen në gjykata dhe jo në hapësirën publike.

Ai deklaroi se askush nuk mund të konsiderohet fajtor përpara se një gjykatë të vendosë mbi përgjegjësinë e tij.

Në të njëjtën linjë reagoi edhe presidenti i Senatit, Ignazio La Russa, i cili kërkoi respektimin e parimit kushtetues të prezumimit të pafajësisë.

Zëvendëskryeministri Matteo Salvini e përshkroi De Gennaron si viktimë të një trajtimi publik që, sipas tij, nuk e meritonte.

Ish-kryeministri Matteo Renzi përdori një përshkrim që tërhoqi vëmendje të veçantë. Ai tha se, nëse do t’i duhej të identifikonte një figurë që përfaqësonte atë që quhet shteti i thellë, do të mendonte për De Gennaron.

Ky ishte një vlerësim politik mbi peshën e tij në strukturat shtetërore dhe jo një konstatim për përfshirje në veprimtari të paligjshme.

Renzi theksoi gjithashtu se momenti kërkonte respekt për familjen dhe se diskutimi mbi zhvillimet e tjera mund të bëhej më vonë.

Ish-kryeministri Mario Monti kujtoi se De Gennaro kishte shërbyer në pozicione të rëndësishme institucionale dhe kishte fituar respekt nga përfaqësues të orientimeve të ndryshme politike.

Giuseppe Conte, drejtues i Lëvizjes Pesë Yje, kërkoi heshtje dhe respekt njerëzor, duke theksuar se për vlerësimin e çështjes do të kishte kohë.

Një reagim më kritik erdhi nga senatori Pier Ferdinando Casini, i cili deklaroi se drejtuesit institucionalë duhet të reflektojnë dhe se, sipas tij, të vetmit që mund të festonin atë ditë ishin mafiozët.

Edhe ish-magjistrati Antonio Di Pietro ngriti një shqetësim tjetër: me vdekjen e De Gennaros, drejtësia humbi mundësinë për të dëgjuar versionin e tij të plotë mbi akuzat.

Ish-prokurori antimafia Antonio Ingroia e cilësoi humbjen veçanërisht të rëndësishme për rindërtimin e ngjarjeve të së kaluarës. Ai argumentoi se shumë prej protagonistëve të viteve 1980 dhe 1990 nuk jetojnë më dhe se De Gennaro mund të kishte ofruar informacione të vlefshme për hetuesit.

Këto reagime pasqyrojnë dy shqetësime të ndryshme: mbrojtjen e dinjitetit dhe të drejtave të personave nën hetim, si dhe nevojën që drejtësia të vazhdojë kërkimin e së vërtetës mbi masakrën e Borsellinos.

Një prej deklaratave më të forta erdhi nga Salvatore Borsellino, vëllai i gjyqtarit të vrarë.

Në një prononcim për ANSA-n, ai kritikoi ashpër Prokurorinë e Caltanissettas dhe shprehu bindjen personale se hetimi kishte zhvendosur vëmendjen nga përgjegjësitë e mundshme të strukturave të tjera shtetërore drejt policisë.

Salvatore Borsellino pretendoi se përgjegjësitë për zhdukjen e ditarit të kuq duhej të kërkoheshin te ROS dhe shërbimet sekrete, jo te policia.

Ai e akuzoi prokurorinë se kishte ndërmarrë një nismë hetimore që, sipas tij, synonte të zhvendoste përgjegjësitë.

Borsellino shkoi më tej, duke shprehur mendimin se prokurorët mbanin përgjegjësi për nxitjen e vetëvrasjes së De Gennaros.

Këto janë akuza dhe vlerësime personale të Salvatore Borsellinos. Ato nuk përbëjnë konstatime gjyqësore dhe nuk provojnë përgjegjësi penale të prokurorëve apo të strukturave që ai përmendi.

Në të njëjtën deklaratë, ai kërkoi që autoritetet të sqarojnë plotësisht rrethanat e vdekjes, duke theksuar se përfundimet duhet t’i nxjerrë drejtësia.

Nga Falcone te mafia, kush është ‘Peshkaqeni’ që po hetohet për “Bllokun e Kuq” të Borsellinos? 17 Nëntor, 19:20
Ndërkohë, Prokuroria e Grossetos hapi një procedim për të hetuar nëse ekzistojnë elemente të nxitjes së vetëvrasjes. Hapja e një procedimi të tillë nuk nënkupton se autoritetet kanë identifikuar një person përgjegjës ose se kanë vërtetuar një vepër penale.

Avokati Franco Coppi, i cili e përfaqësonte De Gennaron, deklaroi se kishte kaluar gjithë mëngjesin e 20 nëntorit me klientin e tij, duke diskutuar mbrojtjen ligjore.

Sipas tij, ish-shefi i policisë kishte shprehur dëshirën për t’u mbrojtur, por avokati besonte se akuza kishte ushtruar mbi të një peshë të jashtëzakonshme.

Edhe avokati tjetër, Francesco Bertorotta, kritikoi ashpër mënyrën se si akuzat ishin bërë pjesë e debatit publik.

Megjithatë, motivet personale të veprimit të De Gennaros nuk mund të përcaktohen përfundimisht vetëm nga deklarimet e avokatëve ose të figurave politike.

Për këtë arsye, hetimi mbi rrethanat e vdekjes së tij dhe hetimi mbi dyshimet për devijimin e drejtësisë duhen trajtuar si dy çështje të dallueshme.

Çfarë mbetet pa përgjigje pas 34 vjetësh?

Vdekja e Gianni De Gennaros nuk e mbyll historinë e masakrës së Via D’Amelios.

Përkundrazi, ajo lë të hapura disa prej çështjeve që kanë shoqëruar hetimet për më shumë se tri dekada.

Drejtësia italiane ka dokumentuar përgjegjësinë e Cosa Nostrës për atentatin kundër Paolo Borsellinos, por hetimet mbi devijimin e pistave hetimore dhe zhdukjen e ditarit të kuq kanë zbuluar një histori më të ndërlikuar.

Ende nuk dihet me siguri se kush e mori ditarin, ku përfundoi ai dhe çfarë informacionesh përmbante.

Po ashtu, mbetet e rëndësishme të përcaktohet se cilat veprime të zyrtarëve të ndryshëm përbënin shkelje të ligjit, cilat ishin vendime hetimore të gabuara dhe cilat dyshime nuk mbështeten në prova të mjaftueshme.

Hetimi i fundit i Caltanissettas u përpoq të shqyrtonte një pjesë të këtyre lidhjeve, duke u kthyer edhe te ngjarjet e vitit 1989 dhe te marrëdhëniet mes drejtuesve të policisë dhe bashkëpunëtorëve të drejtësisë.

Por përfshirja e De Gennaros në hetim nuk provonte automatikisht se ai kishte pasur rol në zhdukjen e ditarit ose në devijimin e hetimeve të masakrës.

Këtë dallim e tregoi edhe vendimi i gjyqtares së hetimeve paraprake për të refuzuar arrestimin e tij.

Në të njëjtën kohë, refuzimi i masës së sigurisë nuk përbënte një vendim përfundimtar pafajësie mbi të gjitha dyshimet që prokuroria po hetonte.

Përplasja mes këtyre dy vlerësimeve gjyqësore duhej të shqyrtohej më 1 dhjetor. Vdekja e De Gennaros ndryshoi rrjedhën e kësaj pjese të procedimit.

Në një këndvështrim më të gjerë, ngjarja ka rikthyer debatin mbi marrëdhënien mes drejtësisë, institucioneve të sigurisë dhe opinionit publik.

Për disa përfaqësues politikë, ajo është një arsye për të kërkuar më shumë kujdes në trajtimin e personave nën hetim dhe në respektimin e prezumimit të pafajësisë.

Për ish-hetues dhe familjarë të viktimave të mafias, ajo ngre edhe shqetësimin se humbja e një dëshmitari të mundshëm mund ta vështirësojë më tej rindërtimin e ngjarjeve historike.

Për familjen Borsellino, pyetja kryesore mbetet e njëjta që nga korriku i vitit 1992: çfarë ndodhi me shënimet e gjyqtarit dhe përse ato nuk u gjetën kurrë?

Gianni De Gennaro ishte një nga njerëzit që për dekada kishte pasur përgjegjësi të larta në aparatin e sigurisë së Italisë. Ai kishte punuar në hetimet kundër mafias, kishte drejtuar policinë dhe kishte koordinuar strukturat e inteligjencës. Në ditët e fundit të jetës, ai u përball me dyshime që lidheshin me një nga kapitujt më të ndjeshëm të historisë së institucioneve ku kishte shërbyer.

Vdekja e tij mbyll mundësinë që ai të japë personalisht shpjegime të mëtejshme para hetuesve për këtë çështje. Ajo nuk i jep përgjigje pyetjes se çfarë dinte, çfarë mund të kishte sqaruar dhe nëse dyshimet ndaj tij kishin bazë.

Më shumë se 34 vjet pas vrasjes së Paolo Borsellinos, ditari i kuq vazhdon të mungojë. Dhe pikërisht kjo mungesë mbetet një nga çështjet që drejtësia italiane duhet ende të sqarojë. /Pamfleti

Published inBank

Comments are closed.